Her şarkının bir özü vardı, öze inmek için de anı bilmek lazımdı…
An da olduğum, o hüznü çarpan rüzgarda hissettiğim,
Ara ara beliren güneşte hissettiğim o sıcak mutluluk…
Peki ya şiddetli acılar neredeydi? Dağların yüksekliğinde mi? Taşları saran yosun izin de mi?
Yeşilin bin bir tonu umut eker miydi hayallerimize…
Bütün bunları düşünürken ansızın kulağıma huzur veren o sesle irkildim,
Ânı Hissetmek, ânda olmak çok kıymetli …
Uzungöl’den Selamlar.
2 Eylül 2025 | 15:40
Zamanı dışımızda bir şey sanan gözlerime, onun aslında içimde yeşeren bir sarmaşık olduğunu yeniden hatırlattın. Tanpınar’ın mısralarıyla birleşince, yazın bir tefekkür daveti gibi oldu.
Duygularına dokuna bildiyse bir nebze yazılarım , yazardan mutlusu yok… teşekkür ederim.
Bazen doğa insana unuttuğu bütün duyguları bir arada hatırlatıyor. Kalemine sağlık, huzur dolu bir yolculuğa çıkardın.