Aynı gökyüzüne bakan herkes aynı şeyi görmez. Birinin gözüne bulutların kenarı takılır, diğeri ufuktaki belirsizliğe dalar. Düşünceler de böyle; herkesin zihninde başka bir yankı bırakır.
Bugün akılda; başlanıp yarım kalanlar, söylenmeyip içte kalanlar ve tam zamanında söylenen bir tek cümle var: “Herkesin yükü kendine göre ağır.” Bu cümlenin altında birbirini yormayan, yargılamayan bir dünya kurulsa fena mı olur?
Bazen susmak büyütür, bazen konuşmak hafifletir. Burada ikisine de yer var.
