Her insanın içinde, haritalara sığmayan bir ülke saklıdır.
Ne pusula gösterir yolunu ne de rüzgâr haber verir; bu ülkeye varmak, dış dünyanın gürültüsünden değil, kalbin derin kıvrımlarından geçer.
Seslerin azaldığı, bakışların ağırlaştığı bir vakitte, insan kendi toprağına basar gibi basar içindeki sükûnete.
Bazen en uzun yolculuk, hiç adım atmadan yapılır.
Bir anlık nefes, bir damla düşünce, bir sessiz tefekkür… Dışarıdan bakıldığında sıradan sayılacak bu küçük anlar, insanın iç coğrafyasını aydınlatan kandillerdir.
Tozu toprağı aralamak için büyük fırtınalar gerekmez; bazen sadece susmak, kalbi eski bir su gibi berrak kılar.
Toplumsal koşuşturmanın dayattığı hız, bireyin iç ritmini çoğu zaman bastırır.
Başarı, tüketim ve görünür olma arzusu; insanı dışarıda var etmeye çalışırken içeride yoksullaştırır.
Oysa iç huzur, yeni bir şey eklemekten çok, fazlalıkları bırakma cesareti ister.
Belki de mesele, huzuru aramak değil; üzerini örten perdeyi hafifçe aralamaktır.
Çünkü kalp, yaratılışından beri bu dinginliği bilir.
Ve işte o vakit insan, ne dışarıdaki ufka muhtaç kalır ne de zamanın ağırlığına.
Kendi iç ülkesine kavuşan, dünyanın en geniş ufkunu içinde bulur; orada ne acele vardır ne telaş, yalnızca kadim bir sükûnetin ağırbaşlı ışıltısı…
Ve insan, bir nefes kadar yakın olan o ülkeye vardığında, anlar ki bütün yollar aslında kalbin kıvrımlarında gizlidir.
Evet… Ve o yolları yürüdükçe insan, aslında dışarıya değil, kendi içine doğru ilerlediğini fark eder.