Kalabalıklar İçinde Yalnızlık

Kalabalıkların içinde bile insanın kendi sessizliğiyle baş başa kalabileceğini anlatan bu satırlar, yalnızlığın hem yaralayıcı hem de öğretici yüzünü gösteriyor. Çünkü kalabalığın ortasında bile insan, en çok kendisine aittir.

Aysun Akyürek tarafından

26 Eylül 2025 457 kez okundu Okuma süresi: 1dk, 31sn

Kalabalığın ortasında insanın sesi en çok kendine çarpar.

Yan yana yürüyen yüzler, aynı anda nefes alan bedenler, birbirine değen omuzlar… Ama çoğu zaman, herkes kendi sessizliğinin içinde ilerler. Görünürde topluluk, içeride yalnızlık.

Bu yalnızlık bazen ağır gelir. İnsanların çokluğuna rağmen kendini görünmez hissetmek, kalabalığın ortasında yabancılaşmak, modern şehrin en büyük çelişkilerinden biridir. Meydanlarda, duraklarda, caddelerde bir arada olmak, çoğu zaman bir arada hissetmek anlamına gelmez. İnsan yüzlerin çoğaldığı yerde bazen en çok eksilir.

Ama bu yalnızlık her zaman eksiltici değildir. Bazen de kalabalıkların gürültüsü, insanı kendi içine çeker; iç sesini duymaya, kendi aynasına bakmaya zorlar. Gürültünün ortasında bir an yavaşlamak, herkes koşarken kendi ritmini bulmak, insanı kendisiyle karşılaştırır. Bu da bir kayıp değil, bir kazanım olur.

Yalnızlık bu yüzden çift yüzlüdür: hem yaralar, hem öğretir. Hem insana acıyı hatırlatır, hem de içsel bir yolculuğa kapı aralar. Kalabalıkların ortasında hissettiğimiz boşluk, bazen hayatın eksilttiği yanlarımızı gösterir; bazen de bize “dışarıya bakarken içeriyi unutma” der.

Belki de mesele, yalnızlığı sadece bir yük ya da sadece bir armağan olarak görmemektir. O, bazen suskun bir yabancı, bazen sadık bir dost gibi yanımızda yürür. Ve kalabalıkların dağıldığı, ışıkların söndüğü, seslerin sustuğu anda, geriye kalan yine onunla yaptığımız yolculuktur.

Çünkü kalabalığın ortasında bile, insan en çok kendisine aittir.

Post Views: 457

Bu Yazıya Tepkiniz Ne Oldu?

2
Beğendim
1
Alkışlıyorum
0
Eğlendim
0
Düşünceliyim
0
İğrendim
0
Üzüldüm
0
Çok Kızdım

Aysun Akyürek

İnsanı anlamaya çalışan bir sosyoloğum. Aileyi bir yapıdan çok, yaşayan bir organizma gibi gören bir danışmanım. Mesleği, kişilikle değil de kimlikle buluşturmaya inanan bir kariyer yol arkadaşıyım.Hayatın sorularını da cevaplarını da tek bir alanda aramıyorum. Çünkü biliyorum ki bir insanı anlamak, sadece onun söylediklerini değil, sustuklarını da duymayı gerektirir. İşte bu blogda, duymaya, anlamaya ve aktarmaya çalıştığım ne varsa; kimi zaman bir deneme, kimi zaman içten bir günce, kimi zaman da bir yol arkadaşı notu olarak seninle buluşacak.İçinden geçip gittiğimiz hayatın, sadece başımıza gelenler değil; nasıl anlam yüklediğimiz şeyler olduğunu düşünen biriyim. Yazarken niyetim bilgi vermek değil; bazen birlikte durup düşünmek, bazen sessizliğe bir isim koymak, bazen de bir cümlede kendimizi bulmak.Çünkü insan insana iyi gelir. Kelimelerse en güzel aracıdır.

Yazarın Profili